We zijn steeds meer op onszelf gericht, individualistischer. Die klacht hoor je al jaren. Ik denk dat daar wel wat van waar is, maar ik heb dit weekend ook iets heel anders gezien. Bijvoorbeeld bij een reünie van een basisschool - voorheen mijn lagere school. De school bestond honderd jaar en alle leerlingen waren uitgenodigd. Dus Tiny van tachtig, maar ook Vanessa van twintig. Ik voelde me aanvankelijk wat verloren toen ik tussen alle bejaarden mijn klas zocht (ik was te vroeg). Maar een half uur, en een paar gesprekken met ouders van oud-klasgenoten later, vond ik toch mijn jaar. Edith en Edith, ooit mijn beste vriendinnen, Astrid, de handbalster en nu getrouwd met een broer van klasgenoot Yvonne en Paul, nu tuinder, maar ooit een week mijn vriendje (tot iemand anders het voor hem uitmaakte). We hadden elkaar zo’n dertig jaar niet gezien en toch herkenden we elkaar allemaal. Grijs haar, krullen, geen haar, dikker, soms dunner. Iedereen was veranderd, maar iedereen was ook helemaal niet veranderd. En wat vooral opviel, was dat iedereen het leuk vond om elkaar weer te zien. Dezelfde dag was ik op een ander feest, een feest in mijn eigen straat. Ook daar een heleboel mensen die zich erg goed vermaakten. Zoals onze oudste bewoner, van 91 jaar, die ook dit jaar weer graag wilde komen, maar wel met de kanttekening dat ze niet zeker wist of ze er dan nog wel zou zijn. En al die kinderen die door de regen renden en fietsten en uiteindelijk met z’n allen voor de tv neerploften. Er werd gegeten, gedronken en heel veel gepraat. Je ziet elkaar als buren vaak, maar echt praten met elkaar komt er in de dagelijkse routine niet van. Zo weet ik nu dat er weer nieuwe kinderen bijkomen, een tweeling zelfs, en dat er in onze straat veel echtgenotes ouder zijn dan hun echtgenoot. Meer dan gemiddeld, volgens mij. Het klapstuk voor mij was het dansen in de straat. Dat had ik nog nooit gedaan. Zo tegen het einde van de avond stonden we allemaal op de housemuziek van buurman Raoul te swingen. Oud en jong. Kijk, en daarom vind ik dus dat het wel meevalt met die sombere verhalen over mensen die elkaar niet zien staan. Dit weekend hadden de mensen op mijn feestjes daar alvast geen last van. Op die ene klager na dan, die om elf uur kwam vragen tot hoe laat onze vergunning liep.
