Trein - auto - trein - auto

De aarde warmt op, de zeespiegel stijgt en ik rijd elke dag met de auto naar m'n werk. Drie dagen maar, dat wel, maar het schuldgevoel knaagt. En waarom ga ik niet met de trein? Omdat ik dan nog meer moet rennen van creche, naar school, naar werk. Omdat ik dan nog minder tijd over houd om te werken. Omdat ik lui ben.

Maar, over een aantal maanden, vanaf 1 februari om precies te zijn, is alles anders. Dan werk ik vanuit mijn eigen huis. Dan neem ik bij externe afspraken gewoon de trein (hoop ik). Ik zal de auto en al de dingen die er bij horen zeker wel gaan missen. Het nieuws van Radio 1 waardoor ik altijd bij ben én tien keer hetzelfde nieuwsitem hoor. De gesprekken met mijn carpoolcollega. Maar ik krijg er ook wat voor terug. Vertragingen, seinstoringen, koude perrons. Maar ook onverwachte ontmoetingen. Zoals afgelopen vrijdag toen ik weer eens in de trein zat en een man met mandoline in onze coupé kwam zitten. Hij had de volgende dag een optreden en wilde daarom nu wat oefenen. Hij deed het heel zachtjes zodat we er geen last van zouden hebben.

Automaat

Zaterdag, boodschappendag. Samen met mijn zoon ga ik in de Albert Hein recht op de lege flessenautomaat af. Dan ben ik die flessen maar kwijt. Een vader met zoon stapt bij de automaat weg. “Hij doet het niet. Bonnen zijn op”, zegt ie. Ik wacht, de rij achter me groeit. We vragen een AH-meisje ons te helpen. Ze gaat weg om terug te komen met nog een AH-meisje, en daarna nog een en nog een. Even lijkt het alsof heel het personeelsbestand van onze AH XL in het kamertje achter de automaat is. “Shit”, horen we, maar er verandert niets aan de error-melding op het scherm.

’s Middags weer zo’n automaat, eentje voor geld dit keer. Ik sta af te rekenen in ons postkantoortje als een man in uniform in een kamertje achter de toonbank verdwijnt. Ik ben helemaal verbaasd als ik hoor dat dat het kamertje van de geldautomaat is. Voor mij heeft zo’n automaat nog iets magisch. Ik tik een nummer in en er komt geld uit, tot zover denk ik erover na. Maar dat er ook nog een kamer bij hoort met geld in een kluis. Dat is nieuwe informatie voor me. Postkantoormijnheer vertelt me dan een anekdote. Over iemand die geld wil pinnen als ook zo’n reparateur aan het werk is en die een beetje staat te schelden op de automaat. En dan begint de automaat ineens tegen hem te praten. “Dat was effe schrikken voor die pinner.” Was ik ook van geschrokken, denk ik.

Zusje

Het einde van een film, is dat belangrijk? Ja, zeg ik. Want in een film zit toch een opbouw. Van inleiding naar de opbouw van de spanning en uiteindelijk naar het slot. Soms is zo'n slot goed zoals bij een 'lekker-gevoel-film' waarbij je met een glimlach de bioscoop verlaat. Soms is het open. Dat vind ik minder, al geeft zo'n film ook wel weer veel gespreksstof. Maar, wat als je niet weet hoe een film eindigt? Niet omdat het een open einde is, maar gewoon omdat de film stopt net voordat de film afgelopen is. Welk gevoel geeft dat?

Dat is niet leuk. Zwaar #@-## zou je kunnen zeggen, behalve dan dat ik dat soort woorden nooit gebruik. Ik heb het overigens wel al drie keer meegemaakt: een film kijken en het einde missen. We hebben namelijk een systeem thuis waarbij de computer films voor ons opneemt. Heel handig zo'n systeem, dat wel, maar niet zonder fouten. Als een film veel later afgelopen is, begrijpt de computer dat niet en heb je dus geen slot. Zoals vanavond toen ik samen met man de film 'Zusje' keek. En vorig jaar Kerst, toen keken we 'Love Actually'. En weer wat eerder 'All The Presidents Men'. De eerste keer dat je zoiets meemaakt is vooral heel frustrerend. De tweede keer ben je verbaasd. Vanavond moesten we lachen. Volgende week dus maar naar de dvd-theek om de film te huren. Want zo lossen we deze situaties op. Helaas moet ik dus nog een week wachten voordat ik weet of het nog goedkomt tussen Kim en Roelof? Ik hoop het wel.

Give me the song and I’ll sing it like I mean it

Ik luister naar de radio in de auto op weg naar m'n werk en soms ook gewoon thuis. Ook vandaag. Kinderen en buurmeisje zitten zoet te kleuren aan tafel en ik ruim de kamer op met Radio 3 op de achtergrond. En ineens is daar dat nummer. Ik heb het al een paar keer eerder gehoord. Een keer terwijl ik bij de fitness aan het fietsen was. Prachtig nummer, en van die zinnen die in je hoofd blijven hangen: “ Give me the song and I’ll sing it like I mean it, give me the words and I’ll say them like I mean it. Cos you’ve got my heart in headlock. You stopped the blood and made my head soft. And god knows you got me sewn …”

Wie zingt dit? Dit is zo mooi. Ik wacht tot het nummer afgelopen is met potlood in de aanslag. Maar zoals zo vaak komt er meteen een ander nummer overheen. Weet ik het nog niet. Google biedt uitkomst. Waar zouden we zijn zonder Google? Zijn er nog wel vragen die niet beantwoord worden door Google? Ik tik de regels tekst in en vind meteen het nummer (Sewn), de band (The Feeling) en een video.

Waar was jij?

Het werkt altijd. Zelfs bij de meest saaie tafelgenoten, de verschrikkelijkste feestjes. Stel de vraag "Waar was jij toen ..." en voor je het weet zit je middenin een interessant gesprek. Zo vertel ik dan het verhaal hoe ik rijdend van werk naar huis het nieuws over de moord op Pim Fortuyn op Radio 1 hoor, minuten nadat de moord is gepleegd. En hoe ik daarna in de Albert Hein rondloop met dit nieuws en dat ik dat eigenlijk aan iedereen daar wil vertellen. Of hoe een Zuid-afrikaanse huisgenoot me in een studentenhuis in Engeland vertelt over een vliegtuig dat op de Blijlmer is neergestort.

En dan vandaag. Wat deed jij toen de eerste zwarte president van Amerika gekozen werd? Dat wordt ook zo'n vraag. Ik weet het zeker. Ik zal dan later vertellen dat ik die dag jarig was en dat ik veertig werd. Dat ik in de vroege morgen in een met slingers versierde kamer met tranen in m'n ogen naar al die blije Amerikanen zat te kijken. Ik veertig, hij president. En dan nog iets. Weet je waarom we ons allemaal niets meer kunnen herinneren van de laatste keer dat Bush werd herkozen in 2004? Dat komt omdat die dag Theo van Gogh werd vermoord. En dat moment herinner ik me dan weer wel. Maar dat verhaal bewaar ik voor een andere keer.

Barcelona

Landalhuisje verlaten en naar huis gereden. Koffer uitgepakt, koffer weer ingepakt, op de fiets gesprongen en naar treinstation gereden. Trein naar Schiphol genomen, ingecheckt (elektronisch), geboard, gevlogen en geland. Taxi geroepen, naar de wijk Barceloneta gereden, op de verkeerde plek afgezet. Rond middernacht door Barceloneta gezworven, heel vaak de weg gevraagd en aangekomen bij bestemming. Pfff. Is dit avontuur? Ja, dit was een avontuur. Ik kan het dus nog steeds. Avonturen beleven. Is dit vermoeiend? Ja, dit is ook wel vermoeiend. Is dit leuk? Ja, dit is leuk.

Barcelona beleven is bijzonder. Tapas, zee, brede lanen, imposante gebouwen, markten, winkels, Gaudi en heel veel Spanjaarden. Vriendin Lin woont vijfenhalve week in Barcelona. Ze nodigde mij en twee andere vriendinnen uit voor een weekend. Ik was ooit al in Barcelona geweest. Tien jaar geleden, in de tijd dat ik nog regelmatig avonturen opzocht. Ik vond Barcelona toen leuk, al eindigde mijn trip daar toen wel met een gestolen tas. Ik vond Barcelona nu weer heel leuk. En weer eindigde het met een gestolen item. Een telefoon dit keer.