Een beetje verdwaasd liep ik naar huis. Ik had net mijn jongste naar school gebracht. Het is zijn eerste week op school. Hij was keurig gaan zitten in de kring, had een boek gepakt en ik was erbij gaan zitten. Daarna afscheid genomen en de school uitgelopen. En toen was ik alleen. Normaal liep mijn zoontje dan gezellig te kletsen of trok hij me weg bij andere ouders, maar nu zat hij in zijn eigen klas. En ik bleef alleen achter met een brok in m’n keel. Gek eigenlijk. Normaal is het toch andersom. Het kind hoort te schreeuwen en te huilen zo’n eerste week. Ik deed dat ook volgens mijn moeder. Ze moest me mijn eerste dag zelfs weer mee naar huis nemen omdat ik niet te handhaven was. Maar niet mijn zoon dus.Grappig, die moeder-emoties. Zo noemde mijn man ze toen ik hem vertelde hoe ik verdrietig naar huis was gelopen. Kon hij zich niks bij voorstellen. Is ook raar natuurlijk. Maar ja, wat doe je eraan. Het goede nieuws is dat zoonlief het super doet. Wat een man is het toch. Steekt meteen bij de eerste dag z’n vinger al op om een vraag te stellen. Het kind dat aan de beurt was, had een lang verhaal. Zijn geduld werd dus flink op de proef gesteld. Maar hij bleef z’n vinger in de lucht houden. Soms even ondersteund door z’n andere arm.
