Vroeger liep ik soms na een vakantie huilend door mijn huis. Ik miste de zon, het strand en het niks doen. Dit jaar geen tranen. De heimwee blijft weg. Deze eerste maandag dat mijn kinderen weer naar school gaan, heb ik een ander onbestemd gevoel dat ook altijd rond deze tijd de kop opsteekt: het einde van de zomer-gevoel. Het is half augustus, hartje zomer, maar het voelt bij mij alsof de herfst gaat beginnen. Alsof ik weer een heel jaar moet wachten op die zomerse avonden, terrasjes, vakanties en zwembaden. Klopt natuurlijk niet, want als het weer gaat meewerken (wat het nu niet doet), hebben we misschien nog twee maanden lekker weer. Gek dus dat einde van de zomer-gevoel. Ik heb wel een verklaring. Ik denk dat ik vooral hou van de voorpret van de zomer. Ik geniet in april al van het idee dat de zomer eraan komt, en vind het heerlijk om daarna de eerste keren op een terras te zitten. Met een jas aan, maar wel in de zon. De zomer zelf gaat dan voorbij - en dan ineens wordt het weer herfst. Is dit nog te begrijpen? Ik begrijp het namelijk wel. Er is een Engelse uitspraak die het mooi verwoordt: ‘It’s better to travel than to arrive.’ Vrije vertaling: De reis er naartoe is vaak leuker dan de bestemming zelf.
